Wataha Wraca do Lasu. Ja Wracam do Stada.

Wrzesień.

Dzieci wracają do szkół z plecakami pełnymi wakacyjnych wspomnień i lekkim niepokojem w brzuchu.

Ja wracam po długiej nieobecności z innym plecakiem, ale z podobnym niepokojem.

Bo powrót, niezależnie od tego, czy masz 8 lat i idziesz do trzeciej klasy, czy masz swoje lata i wracasz do projektów, ludzi, obowiązków działa na tej samej zasadzie. To nie jest przełącznik. To proces.

Wilk, który wraca do watahy po czasie samotności, nie wchodzi od razu na pierwszą linię. Najpierw wyczuwa teren. Sprawdza, co się zmieniło. Odbudowuje Swoje miejsce krok po kroku. Bez presji, że musi nadgonić wszystko jednego dnia.

Ja robię to samo. Nie wracam, żeby udowadniać, że nic Mnie nie ruszyło. Wracam, żeby na nowo poczuć rytm, Swój własny, nie ten, który dyktuje kalendarz czy oczekiwania innych.

Jeśli Ty też wracasz, po wakacjach, po przerwie, po ciszy, którą Sobie zafundowałeś to nie musisz wchodzić na pełnej prędkości od pierwszego dnia.

Możesz wracać jak wilk: uważnie, stopniowo, ale konsekwentnie.

Teren wciąż jest Twój.

Wystarczy go na nowo poczuć.